Pszczeli propolis był wykorzystywany przez ludzi jako część apiterapii, jego korzyści zdrowotne były znane od czasów starożytnych Greków.

Słowo propolis pochodzi od greckiego słowa pro (przed) i polis (miasto). Starożytni pszczelarze zauważyli, że pszczoły często budowały ścianę z propolisu u wejścia do ula (przed miastem).

Pierwsze odnotowane korzyści z używania propolisu pochodzą od Hipokratesa, uważanego za ojca współczesnej medycyny.

Propolis od wieków był wykorzystywany jako lekarstwo, nadal jest najczęściej używanym środkiem domowym na Bałkanach. Wykorzystywany jest do opatrywania ran i oparzeń, do leczenia owrzodzeń gardła i wrzodów żołądka.

Współczesna nauka skupiła się na propolisie po 1960 roku, zainspirowana ogólnym zainteresowaniem naturalnymi produktami pszczelimi. Liczne badania udowodniły wszechstronne i cenne farmaceutyczne aktywności propolisu w apiterapii: antybakteryjne, przeciwgrzybiczne, przeciwwirusowe, a także wiele więcej takich jak cytoksyczne, antyoksydacyjne, przeciwzapalne i poprawiające odporność. W przeciwieństwie do antybiotyków, które zazwyczaj działają szczegółowo, propolis zabija dużą ilość mikroorganizmów wliczając w to bakterie, grzyby, pierwotniaki i wirusy. Także w przeciwieństwie do antybiotyków mikroorganizmy te nie rozwijają tolerancji na propolis.